زندگی م رو دور تند افتاده! انگار یه اژدهای دوسر از پشت افتاده دنبالم و میخواد منو بخوره! انصافا وقت نمی کنم بیام وبلاگ پست بنویسم! یعنی باورم نمی شد همچین موقعیتی برام پیش بیاد -_- خیلی خلاصه بخوام بگم جدا از استرس ها و فشار های زندگی که از یه طرف کن

بعد از زلزله ی 6 ریشتری و بیش از صد پس لرزه ی ترسناکش در بیخ گوشمان (ما از مشهدیا به سفیدسنگ نزدیک تریم) و یک شب تحمل کردن سرما و خوابیدن بیرون از خانه و ترک برداشتن خانه مان از 8 نقطه و ده ها پیامِ «حالت چطوره؟» و «زنده ای؟» و «میگن عزرائیل اومده، جاخالی دادی؟» و...! مفتخرم اعلام کنم هنوز زنده ام :

در اقدامی [شاید احمقانه] دیگه نمی خواستم این وبلاگو آپدیت کنم! اما زهی خیال باطل! دلم طاقت نیاورد :| خلاصه اینکه برگشتم به همین صحنِ شکسته یِ نم کشیده یِ تاریکِ پر سوکسِ خودِ چار تخته کم دارم... (حالا باور می کنی چار تخته کم دارم؟) بعد از پی بردن به شکافی ژرف بین چیزی که هستم و چیزی که باید باشم تصم